Turcja

  • Pokój niemożliwy – Kurdowie w Turcji pod rządami AKP

    Author: mgr Adam Martofel
    Institution: Akademia Obrony Narodowej
    Year of publication: 2017
    Source: Show
    Pages: 201-226
    DOI Address: https://doi.org/10.15804/siip201710
    PDF: siip/16/siip1610.pdf

    Impossible Peace- Kurds in Turkey under AKP rule

    The purpose of this article is a presentation of Turkey’s state policy toward the Kurds, the Republic of Turkey’s largest ethnic minority under AKP rule. The main point of reference is an internal situation in Turkey from the 2000s. The author points out the beginnings of the next stage of Kurdish-Turkish conflict taking into account the results of the presidential and parliamentary elections in 2014 and 2015 and Turkey’s security policy after a failed coup d’état attempt on July 2016. This paper provides a new wave of political repression against Kurds and discusses the Kurdish issue as one of the interests of the main regional powers including Turkey, Iran, Syria and Russian Federation. Finally the article indicates Turkey’s military engagement role in Syrian Civil War and implicates this engagement on the situation of Kurds in Republic of Turkey and in the region. As a result of the analysis, author pointed out possibility to reinforce of Kurdish nationalism and support of the Kurds for PKK. The effect of the new anti-PKK strategy will probably be increased political polarisation. It is also probable that the PKK will intensify its actions. At the same time, the strategy may lead to the consolidation of the AKP’s and Erdoğan’s electorate, resulting in strengthening the government’s position. In the regional dimension, the strategy requires an increase in Turkish actions on Iraqi and Syrian soil. Taking into account the relationship between PKK and PYD, Turkish military intervention in Syria and involvement in Iraq could lead to greater consolidation of Kurds in all three states. As an example for international relations, Turkey’s tense relations with Iran, which is interested in preserving its influence over Iraq, and the central government in Bagdad may be further strained.

  • Turecka Partia Sprawiedliwości i Rozwoju (AKP) – na drodze ku „nowej Turcji”

    Author: Karol Bieniek
    Institution: Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN w Krakowie
    Year of publication: 2017
    Source: Show
    Pages: 124-134
    DOI Address: https://doi.org/10.15804/cip201707
    PDF: cip/15/cip1507.pdf

    Celem artykułu jest ukazanie politycznej drogi proislamskiej Partii Sprawiedliwości i Rozwoju (tur. Adalet ve Kalkınma Partisi, AKP), rządzącej Turcją od 2002 roku. Dyskurs tego stronnictwa sprowadza szereg procesów politycznych, społecznych i gospodarczych do konfrontacji „starej” Turcji z „nową”. Ta ostatnia z kolei stanowi immanentną cechę tożsamości ideowej AKP, która w okresie minionych piętnastu lat uległa istotnym przemianom. Zagadnienia te zostaną omówione w toku wywodu.

  • Przymierze w kryzysie – polityka Wielkiej Brytanii wobec Turcji po ataku niemieckim na Związek Sowiecki

    Author: Krzysztof Zdulski
    Institution: Uniwersytet Łódzki
    Year of publication: 2017
    Source: Show
    Pages: 181–205
    DOI Address: https://doi.org/10.15804/athena.2017.55.10
    PDF: apsp/55/apsp5510.pdf

    18 czerwca 1941 roku Turcja podpisała z III Rzeszą układ o nieagresji. Wydarzenie to spotkało się z krytycznym przyjęciem ze strony Wielkiej Brytanii. W Londynie pojawiły się obawy o zmianę polityki tureckiej, której kurs do tej pory nastawiony był na bliską współpracę z aliantami.
    Cztery dni później III Rzesza zaatakowała Związek Radziecki. Reakcja rządu brytyjskiego była błyskawiczna. Winston Churchill podjął decyzję o udzieleniu pomocy napadniętemu, puszczając w niepamięć prawie dwa lata ścisłej współpracy niemiecko-radzieckiej. Ten krok z kolei wywołał niepokój w Ankarze, która uważała, że polityka jej północnego sąsiada zagraża suwerenności i integralności terytorialnej Turcji. Obawiano się, że rodząca się współpraca brytyjsko-radziecka może odbyć się kosztem państwa tureckiego.
    Z końcem czerwca 1941 r. brytyjska polityka zagraniczna stanęła zatem przed dwoma ważnymi wyzwaniami. Dążąc do utrzymania przyjaznych relacji z Turcją, Brytyjczycy z jednej strony musieli przeciwdziałać zbliżeniu niemiecko- tureckiemu, a z drugiej przekonać władze tureckie, że brytyjska współpraca ze Związkiem Sowieckim nie będzie stanowić zagrożenia dla interesów tureckich. Powyższe cele wyznaczyły główne kierunki działań dyplomacji brytyjskiej wobec Turcji na następne półtora roku.
    W pierwszym przypadku odniesiono połowiczny sukces. Co prawda Turcja nie została objęta niemiecką strefą wpływów, ale dyplomatom brytyjskim nie udało się storpedować turecko-niemieckiej umowy gospodarczej, a zwłaszcza jej najważniejszego punktu, czyli przywrócenia eksportu chromu do III Rzeszy. Brytyjczycy jedynie opóźnili dostawy dzięki wyegzekwowaniu od rządu tureckiego przestrzegania zawartego na początku 1940 roku porozumienia, którego postanowienia obowiązywały do końca 1942 roku.
    W drugim przypadku Brytyjczycy uczynili wszystko co było w ich mocy, aby rozwiać obawy tureckie. Najpierw w sierpniu 1941 roku przekonali władze Związku Sowieckiego do wydania oświadczenia, w którym deklarowano przestrzeganie integralności terytorialnej Turcji. Następnie wiosną 1942 roku, kiedy negocjowany był układ brytyjsko-radziecki, Moskwa i Londyn potwierdziły wcześniejsze zobowiązania. Należy jednak zauważyć, że dyplomacja brytyjska nie ustrzegła się przed popełnieniem kilku błędów, które mogły zwiększyć podejrzenia ze strony rządu tureckiego. Najpoważniejszym z nich było niepoinformowanie Turków o przygotowaniach do brytyjsko-radzieckiej interwencji w Iranie, do której doszło pod koniec sierpnia 1941 roku.

  • Stosunki Gruzji z Europą Zachodnią i państwem polsko-litewskim

    Author: Piotr Prokopiuk
    Institution: Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie
    Year of publication: 2017
    Source: Show
    Pages: 56-70
    DOI Address: https://doi.org/10.15804/hso170403
    PDF: hso/15/hso1503.pdf

    The article presents the history of contacts between Georgia and Western Europe as well as Georgia and the Polish-Lithuanian Commonwealth between the mid-15th and the end of the 18th centuries. In the article, the role of the Georgian diplomatic missions is emphasized in the process of forging anti-Osman coalitions.

  • Prezydent w systemie politycznym Turcji

    Author: Dominika Liszkowska
    Institution: Politechnika Koszalińska
    Year of publication: 2021
    Source: Show
    Pages: 234-250
    DOI Address: https://doi.org/10.15804/athena.2021.69.14
    PDF: apsp/69/apsp6914.pdf

    W niniejszym artykule przedstawiono główne cechy tureckiego modelu systemu prezydenckiego, a także historyczne uwarunkowania pozycji prezydenta w strukturze organów państwa w Turcji. Praca składa się z trzech części. W pierwszej z nich omówione zostały podstawy parlamentaryzmu, co jest kluczową kwestią dla ukazania kształtu tureckiego systemu przed reformą. Kolejnym zagadnieniem omawianym w tej części artykułu jest proces ewolucji prezydentury od pierwszych lat powstania Republiki do zmian wprowadzonych po wyborach prezydenckich i parlamentarnych w 2018 r. W drugiej części pracy wskazano uwarunkowania zmiany systemowej. Wreszcie w ostatniej dokonano analizy nowego systemu, określanego jako prezydencjalizm „w stylu tureckim”, i ukazano jego charakterystyczne cechy.

  • The Foreign Policy of Turkey – between Transatlanticism and Orientalism

    Author: Jakub Wódka
    Institution: Polish Academy of Sciences
    Year of publication: 2014
    Source: Show
    Pages: 89-100
    DOI Address: https://doi.org/10.15804/athena.2014.44.05
    PDF: apsp/44/apsp4405.pdf

    The article explores the transformation which the Turkish foreign policy has been undergoing in the last decade since the post-Islamist Justice and Development Party had come to power. Whereas in the cold-war era Turkey concentrated its foreign policy on bolstering the alliance with the United States and on efforts to join the European Communities, last couple of years have seen the country diversify its international engagement. Turkey has been using ‘new’ instruments, such as softpower, to build up its regional status. Yet, the ambitious foreign policy is constrained by the regional developments, the Arab Spring turmoil being the prime example.

Wiadomość do:

 

 

© 2017 Adam Marszałek Publishing House. All rights reserved.

Projekt i wykonanie Pollyart