Wielka Brytania

  • Brytyjskie referenda w sprawie członkostwa w Unii Europejskiej. Kilka uwag na temat historii, polityki i ustroju

    Author: Krzysztof Łokucijewski
    E-mail: big.sur@gazeta.pl
    Institution: Uniwersytet Gdański
    Year of publication: 2016
    Source: Show
    Pages: 185-204
    DOI Address: https://doi.org/10.15804/ppk.2016.06.09
    PDF: ppk/34/ppk3409.pdf

    go państwa. Po ponad 40 latach członkostwa w instytucjach integracji europejskiej Brytania rozpoczyna zupełnie nowy rozdział zarówno w relacjach ze swoimi europejskimi partnerami, jak też w kształtowaniu własnego porządku prawnego. Artykuł przedstawia kontekst historyczny oraz uwarunkowania polityczno-prawne, które sprawiły, że drugie referendum unijne przyniosło zupełnie inny wynik niż to pierwsze, z 1975 r. Dynamika procesów integracji europejskiej miała kluczowy wpływ na wydarzenia na scenie politycznej Zjednoczonego Królestwa, a te z kolei generowały określone zmiany w systemie ustrojowo-prawnym. Omówione zostały pokrótce przekształcenia legislacyjne, które warunkowały przeprowadzenie obu referendów, kampanie referendalne i towarzyszące im debaty oraz implikacje konstytucyjne wynikające ze specyfiki brytyjskiego ustroju.

  • Lokalne komunikowanie i demokracja elektroniczna w samorządzie angielskim

    Author: Marta Obrębska
    Institution: Uniwersytet Śląski w Katowicach
    Year of publication: 2018
    Source: Show
    Pages: 158-173
    DOI Address: https://doi.org/10.15804/athena.2018.58.10
    PDF: apsp/58/apsp5810.pdf

    Od kilku dekad, nie tylko w Wielkiej Brytanii, obserwować można spadające zainteresowanie obywateli uczestnictwem w polityce i symptomy kryzysu demokracji przedstawicielskiej. Za jeden ze sposobów przeciwdziałania temu zjawisku uważa się wykorzystanie nowych technologii. Z jednej strony ich upowszechnienie umożliwia obywatelom szeroki dostęp do informacji, z drugiej rozszerza oferowane im możliwości udziału i wpływania na decyzje polityczne. Celem artykułu jest omówienie i analiza polityki kolejnych brytyjskich rządów dotyczącej wykorzystania Internetu do budowania skuteczniejszych kanałów komunikacji na poziomie lokalnym w Anglii i wzmocnienia demokracji. Wykorzystane metody badawcze to przede wszystkim analiza dokumentów oraz źródeł wtórnych. Szczególna uwaga została skupiona na analizie regulacji dotyczących wprowadzenia i rozwoju na poziomie lokalnym jednego z najpopularniejszych mechanizmów e-demokracji w Wielkiej Brytanii, który doczekał się regulacji ustawowej – elektronicznych petycji.

  • Przymierze w kryzysie – polityka Wielkiej Brytanii wobec Turcji po ataku niemieckim na Związek Sowiecki

    Author: Krzysztof Zdulski
    Institution: Uniwersytet Łódzki
    Year of publication: 2017
    Source: Show
    Pages: 181–205
    DOI Address: https://doi.org/10.15804/athena.2017.55.10
    PDF: apsp/55/apsp5510.pdf

    18 czerwca 1941 roku Turcja podpisała z III Rzeszą układ o nieagresji. Wydarzenie to spotkało się z krytycznym przyjęciem ze strony Wielkiej Brytanii. W Londynie pojawiły się obawy o zmianę polityki tureckiej, której kurs do tej pory nastawiony był na bliską współpracę z aliantami.
    Cztery dni później III Rzesza zaatakowała Związek Radziecki. Reakcja rządu brytyjskiego była błyskawiczna. Winston Churchill podjął decyzję o udzieleniu pomocy napadniętemu, puszczając w niepamięć prawie dwa lata ścisłej współpracy niemiecko-radzieckiej. Ten krok z kolei wywołał niepokój w Ankarze, która uważała, że polityka jej północnego sąsiada zagraża suwerenności i integralności terytorialnej Turcji. Obawiano się, że rodząca się współpraca brytyjsko-radziecka może odbyć się kosztem państwa tureckiego.
    Z końcem czerwca 1941 r. brytyjska polityka zagraniczna stanęła zatem przed dwoma ważnymi wyzwaniami. Dążąc do utrzymania przyjaznych relacji z Turcją, Brytyjczycy z jednej strony musieli przeciwdziałać zbliżeniu niemiecko- tureckiemu, a z drugiej przekonać władze tureckie, że brytyjska współpraca ze Związkiem Sowieckim nie będzie stanowić zagrożenia dla interesów tureckich. Powyższe cele wyznaczyły główne kierunki działań dyplomacji brytyjskiej wobec Turcji na następne półtora roku.
    W pierwszym przypadku odniesiono połowiczny sukces. Co prawda Turcja nie została objęta niemiecką strefą wpływów, ale dyplomatom brytyjskim nie udało się storpedować turecko-niemieckiej umowy gospodarczej, a zwłaszcza jej najważniejszego punktu, czyli przywrócenia eksportu chromu do III Rzeszy. Brytyjczycy jedynie opóźnili dostawy dzięki wyegzekwowaniu od rządu tureckiego przestrzegania zawartego na początku 1940 roku porozumienia, którego postanowienia obowiązywały do końca 1942 roku.
    W drugim przypadku Brytyjczycy uczynili wszystko co było w ich mocy, aby rozwiać obawy tureckie. Najpierw w sierpniu 1941 roku przekonali władze Związku Sowieckiego do wydania oświadczenia, w którym deklarowano przestrzeganie integralności terytorialnej Turcji. Następnie wiosną 1942 roku, kiedy negocjowany był układ brytyjsko-radziecki, Moskwa i Londyn potwierdziły wcześniejsze zobowiązania. Należy jednak zauważyć, że dyplomacja brytyjska nie ustrzegła się przed popełnieniem kilku błędów, które mogły zwiększyć podejrzenia ze strony rządu tureckiego. Najpoważniejszym z nich było niepoinformowanie Turków o przygotowaniach do brytyjsko-radzieckiej interwencji w Iranie, do której doszło pod koniec sierpnia 1941 roku.

  • Rola Kosowa w brytyjskiej polityce zagranicznej po rozpadzie Jugosławii

    Author: Bartłomiej H. Toszek
    Institution: Uniwersytet Szczeciński
    Year of publication: 2016
    Source: Show
    Pages: 134–148
    DOI Address: https://doi.org/10.15804/athena.2016.50.08
    PDF: apsp/50/apsp5008.pdf

    Czynnikiem determinującym charakter stosunków brytyjsko-kosowskich jest ogromna dysproporcja potencjałów obu państw we wszystkich możliwych sferach. Nieposiadające pełnego uznania międzynarodowego, słabe pod względem ekonomicznym Kosowo nie może stanowić partnera dla Wielkiej Brytanii, dysponującej niekwestionowaną pozycją na płaszczyźnie gospodarczej, politycznej i militarnej. Nie znajduje się ono również w centrum zainteresowań brytyjskich, a wzajemne kontakty zostały nawiązane niejako przy okazji wypełniania przez Brytyjczyków „moralnego zobowiązania”, a nie na podstawie racjonalnych przesłanek. W tym kontekście obowiązująca formuła relacji opiera się na założeniu brytyjskiego paternalizmu, który wyraża się oddziaływaniem na kierunki aktywności politycznej oraz rozwój gospodarczy i społeczny Kosowa, a także występowaniem w obronie interesów Kosowa przed społecznością międzynarodową (w szczególności na forum Unii Europejskiej i NATO). Natomiast mieszkańcy Kosowa poprzez korzystanie z udzielanej przez Brytyjczyków na bieżąco pomocy wojskowej, politycznej i finansowej oraz udostępnienie know- -how zaciągnęli wobec Wielkiej Brytanii dług wdzięczności, którego spłata jest tym trudniejsza, że ani jej termin, ani warunki nie mają wymiaru formalnego. Nie ulega jednak wątpliwości, że w przypadku wejścia Kosowa do Unii Europejskiej i NATO istnieje spora szansa, że kosowscy politycy będą głosowali w tych organizacjach w sposób odpowiadający życzeniom brytyjskim. Dalekosiężna polityka Wielkiej Brytanii zmierzająca do pozyskania przyszłego sojusznika wewnątrz struktur europejskich wydaje się zatem przynosić pożądane efekty, służąc równocześnie stabilizacji i rozwojowi tej części Bałkanów Zachodnich.

  • ROLA HAROLDA MACMILLANA W PRACACH ZGROMADZENIA RADY EUROPY W LATACH 1949–1951

    Author: MAREK MIKOŁAJCZYK
    Year of publication: 2016
    Source: Show
    Pages: 222-242
    DOI Address: https://doi.org/10.15804/hso160210
    PDF: hso/11/hso1110.pdf

    European issues were obviously very close to Harold Macmillan’s heart from the beginning of his political path, which goes back to 1924. This paper looks at the activities of Harold Macmillan in the Assembly of the Council of Europe between 1949 and 1951 and discusses his views on European cooperation.

  • Great Britain after Brexit – Is Breturn Possible?

    Author: Łukasz Danel
    Institution: Cracow University of Economics
    Year of publication: 2020
    Source: Show
    Pages: 7-20
    DOI Address: https://doi.org/10.15804/athena.2020.67.01
    PDF: apsp/67/apsp6701.pdf

    The article is devoted to the problem of further steps that Great Britain could take to break the stalemate in which it found itself after June 2016 when the British decided to leave the European Union. Despite making this decision, it turned out that its implementation was unexpectedly difficult, which in turn caused a political crisis in Great Britain that has not been seen in this country for a long time. The aim of the article is to try to find answers to two research questions. First of all, could the Brexit process – both from a legal and political point of view – have been stopped and reversed, for example, by holding a second referendum? Secondly, whether, since Brexit has become a fact, we can expect a quick return of Great Britain to the European Union (“Breturn”). Using the method of institutional and legal analysis and the content analysis method, the Author tries to prove the thesis that the idea of a second referendum seemed unlikely, and hence – Brexit was rather inevitable. As for “Breturn” – this scenario also looks unrealistic, as it would involve various legal and political obstacles as well as practical inconveniences for Great Britain.

Wiadomość do:

 

 

© 2017 Adam Marszałek Publishing House. All rights reserved.

Projekt i wykonanie Pollyart